schu­ckeln op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈʃʊ·kəln/
Verb
Sülven: schu·ckeln
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
[2]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
Bispelen:

Verbformen:

Infinitiv:
schu­ckeln
PPP:
schu­ckelt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik schu­ckel
du schu­ckelst
he/se/dat schu­ckelt
wi schu­ckelt
ji schu­ckelt
se schu­ckelt
Vergangen Tiet:
ik schu­ckel
du schu­ckelst
he/se/dat schu­ckel
wi schu­ckeln
ji schu­ckeln
se schu­ckeln
Perfekt:
ik heff schu­ckelt
du hest schu­ckelt
he/se/dat hett schu­ckelt
wi hebbt schu­ckelt
ji hebbt schu­ckelt
se hebbt schu­ckelt
Kunjunktiv:
ik schu­ckel
du schu­ckelst
he/se/dat schu­ckel
wi schu­ckeln
ji schu­ckeln
se schu­ckeln
Imperativ:
schu­ckel!
schu­ckelt!