afrub­beln op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈafˌɾʊ·bəln/
Verb
Sülven: af·rub·beln
[1]
Randwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
düütsch:

Verbformen:

Infinitiv:
afrub­beln
PPP:
afrub­belt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik rub­bel af
du rub­belst af
he/se/dat rub­belt af
wi rub­belt af
ji rub­belt af
se rub­belt af
Vergangen Tiet:
ik rub­bel af
du rub­belst af
he/se/dat rub­bel af
wi rub­beln af
ji rub­beln af
se rub­beln af
Perfekt:
ik heff afrub­belt
du hest afrub­belt
he/se/dat hett afrub­belt
wi hebbt afrub­belt
ji hebbt afrub­belt
se hebbt afrub­belt
Kunjunktiv:
ik rub­bel af
du rub­belst af
he/se/dat rub­bel af
wi rub­beln af
ji rub­beln af
se rub­beln af
Imperativ:
rub­bel af!
rub­belt af!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: af- + rubbeln