dalfle­gen op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈdɔːlˌflɛɪ̯ɡn̩/
Verb
Sülven: dal·fle·gen
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
düütsch:
Bispelen:
[1] De Duuv keem von 't Dack dalflagen.
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
düütsch:
Bispelen:
[1] Ik bün strumpelt un dor is mi mien Ies bi dalflagen.

Verbformen:

Infinitiv:
dalfle­gen
PPP:
dalfla­gen
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik fleeg dal
du flügg­st dal
he/se/dat flügg­t dal
wi fleegt dal
ji fleegt dal
se fleegt dal
Vergangen Tiet:
ik flöög dal
du flöögst dal
he/se/dat flöög dal
wi flö­gen dal
ji flö­gen dal
se flö­gen dal
Perfekt:
ik bün dalfla­gen
du büst dalfla­gen
he/se/dat is dalfla­gen
wi sünd dalfla­gen
ji sünd dalfla­gen
se sünd dalfla­gen
Kunjunktiv:
ik flöög dal
du flöögst dal
he/se/dat flöög dal
wi flö­gen dal
ji flö­gen dal
se flö­gen dal
Imperativ:
fleeg dal!
fleegt dal!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: dal + flegen