dal­föh­ren op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈdɔːlˌføːy̯·ɾən/
Verb
Sülven: dal·föh·ren
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
Bispelen:
[1] Ik bün den Barg dalfohrt.
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
gegen wat föhren, so dat dat to liggen kummt
düütsch:
Bispelen:
[1] He is von de Straat afkamen un hett den Tuun dalfohrt.

Verbformen:

Infinitiv:
dal­föh­ren
PPP:
dal­fohrt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik fohr dal
du fohrst dal
he/se/dat fohrt dal
wi fohrt dal
ji fohrt dal
se fohrt dal
Vergangen Tiet:
ik fohr dal
du fohrst dal
he/se/dat fohr dal
wi foh­ren dal
ji foh­ren dal
se foh­ren dal
Perfekt:
ik bün dal­fohrt
du büst dal­fohrt
he/se/dat is dal­fohrt
wi sünd dal­fohrt
ji sünd dal­fohrt
se sünd dal­fohrt
Kunjunktiv:
ik fohr dal
du fohrst dal
he/se/dat fohr dal
wi foh­ren dal
ji foh­ren dal
se foh­ren dal
Imperativ:
fohr dal!
fohrt dal!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: dal + föhren