lig­gen op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈlɪɡn̩/
Verb
Sülven: lig·gen
[1]
Grundwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
in waagrechte Laag ween
düütsch:
=
liegen
Bispelen:
[1] Woneem is Korl? — De liggt noch in’t Bett.
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
sik befinnen
düütsch:
=
liegen
Bispelen:
[1] Iesland liggt in’n Atlantik.

Verbformen:

Infinitiv:
lig­gen
PPP:
le­gen
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik ligg
du ligg­st
he/se/dat ligg­t
wi ligg­t
ji ligg­t
se ligg­t
Vergangen Tiet:
ik lagg
du lagg­st
he/se/dat lagg
wi lag­gen
ji lag­gen
se lag­gen
Perfekt:
ik heff le­gen
du hest le­gen
he/se/dat hett le­gen
wi hebbt le­gen
ji hebbt le­gen
se hebbt le­gen
Kunjunktiv:
ik lagg
du lagg­st
he/se/dat lagg
wi lag­gen
ji lag­gen
se lag­gen
Imperativ:
ligg!
ligg­t!
Infinitiv:
lig­gen
PPP:
le­gen
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik ligg
du ligg­st
he/se/dat ligg­t
wi ligg­t
ji ligg­t
se ligg­t
Vergangen Tiet:
ik leeg
du leegst
he/se/dat leeg
wi le­gen
ji le­gen
se le­gen
Perfekt:
ik heff le­gen
du hest le­gen
he/se/dat hett le­gen
wi hebbt le­gen
ji hebbt le­gen
se hebbt le­gen
Kunjunktiv:
ik leeg
du leegst
he/se/dat leeg
wi le­gen
ji le­gen
se le­gen
Imperativ:
ligg!
ligg­t!