prah­len op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈpɾɔːln̩/
Verb
Sülven: prah·len
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
angeven
düütsch:
prahlen
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
luut snacken, gröhlen
düütsch:

Verbformen:

Infinitiv:
prah­len
PPP:
prahlt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik prahl
du prahlst
he/se/dat prahlt
wi prahlt
ji prahlt
se prahlt
Vergangen Tiet:
ik prahl
du prahlst
he/se/dat prahl
wi prah­len
ji prah­len
se prah­len
Perfekt:
ik heff prahlt
du hest prahlt
he/se/dat hett prahlt
wi hebbt prahlt
ji hebbt prahlt
se hebbt prahlt
Kunjunktiv:
ik prahl
du prahlst
he/se/dat prahl
wi prah­len
ji prah­len
se prah­len
Imperativ:
prahl!
prahlt!