bies­te­rig op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈbiːs·tə·ɾɪç/
Adjektiv
Sülven: bies·te·rig
biesteriger biesterigst
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
düütsch:
Bispelen:
[1] Wenn ole Lüüd dor nich op acht, dat se noog drinkt, denn köönt se licht biesterig warrn.

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: biester + -ig