gnu­cksen op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈɡnʊksn̩/
Verb
Sülven: gnu·cksen
[1]
Randwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
nich recht mit de Spraak rutkamen, ansetten to snacken un denn doch nix seggen
düütsch:
Bispelen:
[1] Ik heff em to Reed stellt, aver he gnucks bloot rüm.

Verbformen:

Infinitiv:
gnu­cksen
PPP:
gnu­ckst
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik gnu­cks
du gnu­cksst
he/se/dat gnu­ckst
wi gnu­ckst
ji gnu­ckst
se gnu­ckst
Vergangen Tiet:
ik gnu­cks
du gnu­cksst
he/se/dat gnu­cks
wi gnu­cksen
ji gnu­cksen
se gnu­cksen
Perfekt:
ik heff gnu­ckst
du hest gnu­ckst
he/se/dat hett gnu­ckst
wi hebbt gnu­ckst
ji hebbt gnu­ckst
se hebbt gnu­ckst
Kunjunktiv:
ik gnu­cks
du gnu­cksst
he/se/dat gnu­cks
wi gnu­cksen
ji gnu­cksen
se gnu­cksen
Imperativ:
gnu­cks!
gnu­ckst!