rub­be­lig op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈɾʊ·bə·lɪç/
Adjektiv
Sülven: rub·be·lig
rubbeliger rubbeligst
[1]
Randwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
uneven, unegaal
düütsch:
Bispelen:
[1] De Weg hier is man rubbelig, warrst richtig dörschüddelt bi’t Föhren.

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: rubbeln + -ig