dalkrie­gen op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈdɔːlˌkɾiːɡn̩/
Verb
Sülven: dal·krie·gen
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
överwältigen
düütsch:
Bispelen:
[1] De hett önnig Knööv, de is so licht nich daltokriegen.
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
düütsch:
Bispelen:
[1] Ik heff dat Rollo hoogmaakt, aver denn kunn ik dat nich wedder dalkriegen.
[3]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
rafhalen
düütsch:
Bispelen:
[1] Krieg eerst dat Book von’t Boord dal.

Verbformen:

Infinitiv:
dalkrie­gen
PPP:
dalkre­gen
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik krieg dal
du krigg­st dal
he/se/dat krigg­t dal
wi kriegt dal
ji kriegt dal
se kriegt dal
Vergangen Tiet:
ik kreeg dal
du kreegst dal
he/se/dat kreeg dal
wi kre­gen dal
ji kre­gen dal
se kre­gen dal
Perfekt:
ik heff dalkre­gen
du hest dalkre­gen
he/se/dat hett dalkre­gen
wi hebbt dalkre­gen
ji hebbt dalkre­gen
se hebbt dalkre­gen
Kunjunktiv:
ik kreeg dal
du kreegst dal
he/se/dat kreeg dal
wi kre­gen dal
ji kre­gen dal
se kre­gen dal
Imperativ:
krieg dal!
kriegt dal!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: dal + kriegen