rut­tre­cken op Plattdüütsch

Utspraak op Platt: /ˈɾuːtˌtɾɛkn̩/
Verb
Sülven: rut·tre·cken
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:

Verbformen:

Infinitiv:
ruttrecken
PPP:
ruttrocken
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik treck rut
du treckst rut
he/se/dat treckt rut
wi treckt rut
ji treckt rut
se treckt rut
Vergangen Tiet:
ik tröck rut
du tröckst rut
he/se/dat tröck rut
wi tröcken rut
ji tröcken rut
se tröcken rut
Perfekt:
ik heff ruttrocken
du hest ruttrocken
he/se/dat hett ruttrocken
wi hebbt ruttrocken
ji hebbt ruttrocken
se hebbt ruttrocken
Kunjunktiv:
ik tröck rut
du tröckst rut
he/se/dat tröck rut
wi tröcken rut
ji tröcken rut
se tröcken rut
Imperativ:
treck rut!
treckt rut!
Infinitiv:
ruttrecken
PPP:
ruttrocken
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik treck rut
du treckst rut
he/se/dat treckt rut
wi treckt rut
ji treckt rut
se treckt rut
Vergangen Tiet:
ik treck rut
du treckst rut
he/se/dat treck rut
wi trecken rut
ji trecken rut
se trecken rut
Perfekt:
ik heff ruttrocken
du hest ruttrocken
he/se/dat hett ruttrocken
wi hebbt ruttrocken
ji hebbt ruttrocken
se hebbt ruttrocken
Kunjunktiv:
ik treck rut
du treckst rut
he/se/dat treck rut
wi trecken rut
ji trecken rut
se trecken rut
Imperativ:
treck rut!
treckt rut!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: rut + trecken