weg­föh­ren op Plattdüütsch

Utspraak op Platt: /ˈvɛçˌføːy̯·ɾən/
Verb
Sülven: weg·föh·ren
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
Bispelen:
[2]
Randwoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
Bispelen:
Düt Johr föhrt wi nich weg un blievt tohuus.

Verbformen:

Infinitiv:
wegföhren
PPP:
wegföhrt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik föhr weg
du föhrst weg
he/se/dat föhrt weg
wi föhrt weg
ji föhrt weg
se föhrt weg
Vergangen Tiet:
ik föhr weg
du föhrst weg
he/se/dat föhr weg
wi föhren weg
ji föhren weg
se föhren weg
Perfekt:
ik bün wegföhrt
du büst wegföhrt
he/se/dat is wegföhrt
wi sünd wegföhrt
ji sünd wegföhrt
se sünd wegföhrt
Kunjunktiv:
ik föhr weg
du föhrst weg
he/se/dat föhr weg
wi föhren weg
ji föhren weg
se föhren weg
Imperativ:
föhr weg!
föhrt weg!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: weg + föhren