verja­gen op Plattdüütsch

Utspraak: /fəɾˈjɔːɡn̩/
Verb
Sülven: ver·ja·gen
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
en Schreck injagen
düütsch:
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
en Schreck kriegen
düütsch:
Bispelen:
[1] As op eenmal een ut’n Busch rutjumpt keem, dor heff ik mi verjaagt.

Verbformen:

Infinitiv:
verja­gen
PPP:
verjaagt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik verjaag
du verjaagst
he/se/dat verjaagt
wi verjaagt
ji verjaagt
se verjaagt
Vergangen Tiet:
ik verjaag
du verjaagst
he/se/dat verjaag
wi verja­gen
ji verja­gen
se verja­gen
Perfekt:
ik heff verjaagt
du hest verjaagt
he/se/dat hett verjaagt
wi hebbt verjaagt
ji hebbt verjaagt
se hebbt verjaagt
Kunjunktiv:
ik verjaag
du verjaagst
he/se/dat verjaag
wi verja­gen
ji verja­gen
se verja­gen
Imperativ:
verjaag!
verjaagt!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: ver- + jagen