kie­nen op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈkiːn̩/
Verb
Sülven: kie·nen
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
en Kiem utbillen
düütsch:
=
keimen

Verbformen:

Infinitiv:
kie­nen
PPP:
kient
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik kien
du kienst
he/se/dat kient
wi kient
ji kient
se kient
Vergangen Tiet:
ik kien
du kienst
he/se/dat kien
wi kie­nen
ji kie­nen
se kie­nen
Perfekt:
ik bün kient
du büst kient
he/se/dat is kient
wi sünd kient
ji sünd kient
se sünd kient
Kunjunktiv:
ik kien
du kienst
he/se/dat kien
wi kie­nen
ji kie­nen
se kie­nen
Imperativ:
kien!
kient!