weg­fal­len auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈvɛçˌfaln̩/
Verb
Silbentrennung: weg·fal·len

Verbformen:

Infinitiv:
weg­fal­len
Partizip Perfekt:
weg­ful­len
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik fall weg
du fall­st weg
he/se/dat fall­t weg
wi fall­t weg
ji fall­t weg
se fall­t weg
Imperfekt:
ik füll weg
du füll­st weg
he/se/dat füll weg
wi fül­len weg
ji fül­len weg
se fül­len weg
Perfekt:
ik bün weg­ful­len
du büst weg­ful­len
he/se/dat is weg­ful­len
wi sünd weg­ful­len
ji sünd weg­ful­len
se sünd weg­ful­len
Konjunktiv:
ik füll weg
du füll­st weg
he/se/dat füll weg
wi fül­len weg
ji fül­len weg
se fül­len weg
Imperativ:
fall weg!
fall­t weg!
Infinitiv:
weg­fal­len
Partizip Perfekt:
weg­fal­len
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik fall weg
du fall­st weg
he/se/dat fall­t weg
wi fall­t weg
ji fall­t weg
se fall­t weg
Imperfekt:
ik full weg
du full­st weg
he/se/dat full weg
wi ful­len weg
ji ful­len weg
se ful­len weg
Perfekt:
ik bün weg­fal­len
du büst weg­fal­len
he/se/dat is weg­fal­len
wi sünd weg­fal­len
ji sünd weg­fal­len
se sünd weg­fal­len
Konjunktiv:
ik full weg
du full­st weg
he/se/dat full weg
wi ful­len weg
ji ful­len weg
se ful­len weg
Imperativ:
fall weg!
fall­t weg!

Etymologie:

Zusammengesetztes Wort bestehend aus: weg + fallen