Spöök­ding­ op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈspøˑy̯kˌdɪŋ/
Substantiv
Sülven: Spöök·ding
Plural: Spöök­ding­er n dat Spöök­ding­
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
düütsch:

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: spöken + Ding