af­ste­ken op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈafˌstɛːkn̩/
Verb
Sülven: af·ste·ken
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
[2]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
[3]
Randwoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:

Verbformen:

Infinitiv:
af­ste­ken
PPP:
af­ste­ken
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik steek af
du sti­ckst af
he/se/dat sti­ckt af
wi steekt af
ji steekt af
se steekt af
Vergangen Tiet:
ik stöök af
du stöökst af
he/se/dat stöök af
wi stö­ken af
ji stö­ken af
se stö­ken af
Perfekt:
ik heff af­ste­ken
du hest af­ste­ken
he/se/dat hett af­ste­ken
wi hebbt af­ste­ken
ji hebbt af­ste­ken
se hebbt af­ste­ken
Kunjunktiv:
ik stöök af
du stöökst af
he/se/dat stöök af
wi stö­ken af
ji stö­ken af
se stö­ken af
Imperativ:
steek af!
steekt af!
Infinitiv:
af­ste­ken
PPP:
af­sta­ken
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik steek af
du sti­ckst af
he/se/dat sti­ckt af
wi steekt af
ji steekt af
se steekt af
Vergangen Tiet:
ik stöök af
du stöökst af
he/se/dat stöök af
wi stö­ken af
ji stö­ken af
se stö­ken af
Perfekt:
ik heff af­sta­ken
du hest af­sta­ken
he/se/dat hett af­sta­ken
wi hebbt af­sta­ken
ji hebbt af­sta­ken
se hebbt af­sta­ken
Kunjunktiv:
ik stöök af
du stöökst af
he/se/dat stöök af
wi stö­ken af
ji stö­ken af
se stö­ken af
Imperativ:
steek af!
steekt af!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: af- + steken

Quellen:

Hans-Peter Fitschen: Jägersprache. Wörterbuch A-Z. Hochdeutsch-Plattdeutsch. MCE-Verlag, Drochtersen 2014, ISBN 978-3-938097-32-8, Siet 13