in­fang­en op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈɪnˌfaŋn̩/
Verb
Sülven: in·fang·en
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
düütsch:
Bispelen:

Verbformen:

Infinitiv:
in­fang­en
PPP:
in­fung­en
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik fang­ in
du fang­st in
he/se/dat fang­t in
wi fang­t in
ji fang­t in
se fang­t in
Vergangen Tiet:
ik füng­ in
du füng­st in
he/se/dat füng­ in
wi füng­en in
ji füng­en in
se füng­en in
Perfekt:
ik heff in­fung­en
du hest in­fung­en
he/se/dat hett in­fung­en
wi hebbt in­fung­en
ji hebbt in­fung­en
se hebbt in­fung­en
Kunjunktiv:
ik füng­ in
du füng­st in
he/se/dat füng­ in
wi füng­en in
ji füng­en in
se füng­en in
Imperativ:
fang­ in!
fang­t in!
Infinitiv:
in­fang­en
PPP:
in­fang­en
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik fang­ in
du fang­st in
he/se/dat fang­t in
wi fang­t in
ji fang­t in
se fang­t in
Vergangen Tiet:
ik füng­ in
du füng­st in
he/se/dat füng­ in
wi füng­en in
ji füng­en in
se füng­en in
Perfekt:
ik heff in­fang­en
du hest in­fang­en
he/se/dat hett in­fang­en
wi hebbt in­fang­en
ji hebbt in­fang­en
se hebbt in­fang­en
Kunjunktiv:
ik füng­ in
du füng­st in
he/se/dat füng­ in
wi füng­en in
ji füng­en in
se füng­en in
Imperativ:
fang­ in!
fang­t in!
Infinitiv:
in­fang­en
PPP:
in­fang­en
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik fang­ in
du fang­st in
he/se/dat fang­t in
wi fang­t in
ji fang­t in
se fang­t in
Vergangen Tiet:
ik fung­ in
du fung­st in
he/se/dat fung­ in
wi fung­en in
ji fung­en in
se fung­en in
Perfekt:
ik heff in­fang­en
du hest in­fang­en
he/se/dat hett in­fang­en
wi hebbt in­fang­en
ji hebbt in­fang­en
se hebbt in­fang­en
Kunjunktiv:
ik fung­ in
du fung­st in
he/se/dat fung­ in
wi fung­en in
ji fung­en in
se fung­en in
Imperativ:
fang­ in!
fang­t in!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: in + fangen