af­bren­nen op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈafˌbɾɛn̩/
Verb
Sülven: af·bren·nen
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
düütsch:
Bispelen:
De Schüün is in de Nacht afbrennt.

Verbformen:

Infinitiv:
af­bren­nen
PPP:
af­brenn­t
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik brenn af
du brenn­st af
he/se/dat brenn­t af
wi brenn­t af
ji brenn­t af
se brenn­t af
Vergangen Tiet:
ik brenn af
du brenn­st af
he/se/dat brenn af
wi bren­nen af
ji bren­nen af
se bren­nen af
Perfekt:
ik heff af­brenn­t
du hest af­brenn­t
he/se/dat hett af­brenn­t
wi hebbt af­brenn­t
ji hebbt af­brenn­t
se hebbt af­brenn­t
Kunjunktiv:
ik brenn af
du brenn­st af
he/se/dat brenn af
wi bren­nen af
ji bren­nen af
se bren­nen af
Imperativ:
brenn af!
brenn­t af!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: af- + brennen