klö­te­rig op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈkløːy̯·tə·ɾɪç/
Adjektiv
Sülven: klö·te·rig
klöteriger klöterigst
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
klapprig
düütsch:
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
düütsch:
Bispelen:
[1] Mi is ganz klöterig tomood, mien Maag dreiht sik meist.
[3]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
düütsch:

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: klötern + -ig