bre­gen­klö­te­rig op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈbɾɛːɡn̩ˌkløːy̯·tə·ɾɪç/
Adjektiv
Sülven: bre·gen·klö·te·rig
bregenklöteriger bregenklöterigst
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
engelsch:
düütsch:
Bispelen:
[1] Ik heff den ganzen Dag Feernsehn keken. Nu föhl ik mi ganz bregenklöterig.

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: Bregen + klöterig