dalbre­ken op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈdɔːlˌbɾɛːkn̩/
Verb
Sülven: dal·bre·ken
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
opmaal na ünnen fallen
düütsch:
[2]
Randwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
mit Afsicht afrieten
en Bowark
engelsch:
düütsch:
Bispelen:
[1] Wi hebbt us ole Schüün nu ok dalbraken.

Verbformen:

Infinitiv:
dalbre­ken
PPP:
dalbra­ken
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik breek dal
du bri­ckst dal
he/se/dat bri­ckt dal
wi breekt dal
ji breekt dal
se breekt dal
Vergangen Tiet:
ik bröök dal
du bröökst dal
he/se/dat bröök dal
wi brö­ken dal
ji brö­ken dal
se brö­ken dal
Perfekt:
ik bün dalbra­ken
du büst dalbra­ken
he/se/dat is dalbra­ken
wi sünd dalbra­ken
ji sünd dalbra­ken
se sünd dalbra­ken
Kunjunktiv:
ik bröök dal
du bröökst dal
he/se/dat bröök dal
wi brö­ken dal
ji brö­ken dal
se brö­ken dal
Imperativ:
breek dal!
breekt dal!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: dal + breken