knal­len op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈknaln̩/
Verb
Sülven: knal·len
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
en luut Gerüüsch maken
düütsch:
Bispelen:
[1] Dat Gewidder is dichtbi, dat hett önnig knallt.
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
in de Ümgangsspraak bruukt
negativ
Wohrschau! Düsse Bedüden is en Utdruck, de negativ verstahn warrn kann, un schull je na Kuntext man beter nich bruukt warrn.
plattdüütsch:
Sex hebben
engelsch:
düütsch:
Bispelen:
[1] Se lett sik von em knallen.

Verbformen:

Infinitiv:
knal­len
PPP:
knall­t
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik knall
du knall­st
he/se/dat knall­t
wi knall­t
ji knall­t
se knall­t
Vergangen Tiet:
ik knall
du knall­st
he/se/dat knall
wi knal­len
ji knal­len
se knal­len
Perfekt:
ik heff knall­t
du hest knall­t
he/se/dat hett knall­t
wi hebbt knall­t
ji hebbt knall­t
se hebbt knall­t
Kunjunktiv:
ik knall
du knall­st
he/se/dat knall
wi knal­len
ji knal­len
se knal­len
Imperativ:
knall!
knall­t!