ankie­ken op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈanˌkiːkn̩/
Verb
Sülven: an·kie·ken
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
de Ogen op wat richten
düütsch:
Bispelen:
[1] He hett mi bloot stuur ankeken un nix seggt.

Verbformen:

Infinitiv:
ankie­ken
PPP:
anke­ken
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik kiek an
du ki­ckst an
he/se/dat ki­ckt an
wi kiekt an
ji kiekt an
se kiekt an
Vergangen Tiet:
ik keek an
du keekst an
he/se/dat keek an
wi ke­ken an
ji ke­ken an
se ke­ken an
Perfekt:
ik heff anke­ken
du hest anke­ken
he/se/dat hett anke­ken
wi hebbt anke­ken
ji hebbt anke­ken
se hebbt anke­ken
Kunjunktiv:
ik keek an
du keekst an
he/se/dat keek an
wi ke­ken an
ji ke­ken an
se ke­ken an
Imperativ:
kiek an!
kiekt an!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: an + kieken