opleg­gen auf Plattdeutsch

Aussprache: /ˈɔpˌlɛɡn̩/
Verb
Silbentrennung: op·leg·gen
[1]
Randwortschatz
aktiv gebraucht
plattdeutsch:

Verbformen:

Infinitiv:
opleg­gen
Partizip Perfekt:
oplegg­t
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Gegenwart:
ik legg op
du legg­st op
he/se/dat legg­t op
wi legg­t op
ji legg­t op
se legg­t op
Imperfekt:
ik leed op
du leedst op
he/se/dat leed op
wi le­den op
ji le­den op
se le­den op
Perfekt:
ik heff oplegg­t
du hest oplegg­t
he/se/dat hett oplegg­t
wi hebbt oplegg­t
ji hebbt oplegg­t
se hebbt oplegg­t
Konjunktiv:
ik leed op
du leedst op
he/se/dat leed op
wi le­den op
ji le­den op
se le­den op
Imperativ:
legg op!
legg­t op!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: op + leggen