anblaf­fen op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈanˌblafn̩/
Verb
Sülven: an·blaf·fen
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
anschreen
engelsch:
düütsch:
Bispelen:
[1] Bruukst mi doch nich lieks so anblaffen, wenn ik wat verkehrt maakt heff.
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
anbellen
nedderlandsch:
engelsch:
düütsch:
Bispelen:
[1] De Hund hett mi so anblafft, ik heff mi goornich op 'n Hoff roptroot.

Verbformen:

Infinitiv:
anblaf­fen
PPP:
anblaff­t
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik blaff an
du blaff­st an
he/se/dat blaff­t an
wi blaff­t an
ji blaff­t an
se blaff­t an
Vergangen Tiet:
ik blaff an
du blaff­st an
he/se/dat blaff an
wi blaf­fen an
ji blaf­fen an
se blaf­fen an
Perfekt:
ik heff anblaff­t
du hest anblaff­t
he/se/dat hett anblaff­t
wi hebbt anblaff­t
ji hebbt anblaff­t
se hebbt anblaff­t
Kunjunktiv:
ik blaff an
du blaff­st an
he/se/dat blaff an
wi blaf­fen an
ji blaf­fen an
se blaf­fen an
Imperativ:
blaff an!
blaff­t an!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: an + blaffen