weg­blie­ven op Plattdüütsch

Utspraak op Platt: /ˈvɛçˌbliːm̩/
Verb
Sülven: weg·blie·ven
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
Bispelen:

Verbformen:

Infinitiv:
wegblieven
PPP:
wegbleven
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik bliev weg
du bliffst weg
he/se/dat blifft weg
wi blievt weg
ji blievt weg
se blievt weg
Vergangen Tiet:
ik bleev weg
du bleevst weg
he/se/dat bleev weg
wi bleven weg
ji bleven weg
se bleven weg
Perfekt:
ik bün wegbleven
du büst wegbleven
he/se/dat is wegbleven
wi sünd wegbleven
ji sünd wegbleven
se sünd wegbleven
Kunjunktiv:
ik bleev weg
du bleevst weg
he/se/dat bleev weg
wi bleven weg
ji bleven weg
se bleven weg
Imperativ:
bliev weg!
blievt weg!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: weg + blieven