smö­kern op Plattdüütsch

Utspraak op Platt: /ˈsmœɪ̯·kɐn/
Verb
Sülven: smö·kern
[1]
Opbowoortschatt
Figurativ
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
Bispelen:
De Jung smökert den ganzen Dag bloots in Böker över Dinosauriers.
[2]
Randwoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
Bispelen:
He seet in’n Sessel, harr de Piep an un hett smökert.

Verbformen:

Infinitiv:
smökern
PPP:
smökert
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik smöker
du smökerst
he/se/dat smökert
wi smökert
ji smökert
se smökert
Vergangen Tiet:
ik smöker
du smökerst
he/se/dat smöker
wi smökern
ji smökern
se smökern
Perfekt:
ik heff smökert
du hest smökert
he/se/dat hett smökert
wi hebbt smökert
ji hebbt smökert
se hebbt smökert
Kunjunktiv:
ik smöker
du smökerst
he/se/dat smöker
wi smökern
ji smökern
se smökern
Imperativ:
smöker!
smökert!

Etymologie:

Woort afleidt von: smöken