dalkie­ken op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈdɔːlˌkiːkn̩/
Verb
Sülven: dal·kie·ken
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
Bispelen:
[1] Wenn ik op en Toorn stah, denn kann ik nich dalkieken, ans warrt mi ganz swummerig.
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
minnachtig op een kieken
düütsch:

Verbformen:

Infinitiv:
dalkie­ken
PPP:
dalke­ken
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik kiek dal
du ki­ckst dal
he/se/dat ki­ckt dal
wi kiekt dal
ji kiekt dal
se kiekt dal
Vergangen Tiet:
ik keek dal
du keekst dal
he/se/dat keek dal
wi ke­ken dal
ji ke­ken dal
se ke­ken dal
Perfekt:
ik heff dalke­ken
du hest dalke­ken
he/se/dat hett dalke­ken
wi hebbt dalke­ken
ji hebbt dalke­ken
se hebbt dalke­ken
Kunjunktiv:
ik keek dal
du keekst dal
he/se/dat keek dal
wi ke­ken dal
ji ke­ken dal
se ke­ken dal
Imperativ:
kiek dal!
kiekt dal!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: dal + kieken