inkrie­gen op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈɪnˌkɾiːɡn̩/ 🔊︎
Verb
Sülven: in·krie·gen
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
inhalen
düütsch:
Bispelen:
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
Opregung afleggen
düütsch:
Bispelen:
[1] He kunn sik vör Freid goornich wedder inkriegen.
[3]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
infüllen
düütsch:
Bispelen:
[1] In den Ammer harr he Water inkregen.
[4]
Randwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
an en Oort anlangen
düütsch:
Bispelen:
[1] Wat harr ik mi freit as ik mien Tohuus wedder inkregen harr.
[5]
Randwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
de Aust nahuus bringen
düütsch:

Verbformen:

Infinitiv:
inkrie­gen
PPP:
inkre­gen
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik krieg in
du krigg­st in
he/se/dat krigg­t in
wi kriegt in
ji kriegt in
se kriegt in
Vergangen Tiet:
ik kreeg in
du kreegst in
he/se/dat kreeg in
wi kre­gen in
ji kre­gen in
se kre­gen in
Perfekt:
ik heff inkre­gen
du hest inkre­gen
he/se/dat hett inkre­gen
wi hebbt inkre­gen
ji hebbt inkre­gen
se hebbt inkre­gen
Kunjunktiv:
ik kreeg in
du kreegst in
he/se/dat kreeg in
wi kre­gen in
ji kre­gen in
se kre­gen in
Imperativ:
krieg in!
kriegt in!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: in + kriegen