lo­pen op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈlɔu̯pm̩/ 🔊︎
Verb
Sülven: lo·pen
[1]
Grundwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
sik gau vörwarts bewegen
engelsch:
run
düütsch:
=
laufen
Bispelen:
[1] Woneem is Korl? — De löppt dor achtern.
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
arbeiden, funkschoneren
düütsch:
=
laufen
Bispelen:
[1] De Neihmaschien löppt, de surrt man so.
[2] Löppt de Feernseher noch?
[3]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
fleten
von en Flüssigkeit
düütsch:
=
laufen
Bispelen:
[1] De Sweet löppt em de Backen dal.
[4]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
en Patt nehmen
düütsch:
Bispelen:
[1] De Straat löppt na Berlin.

Verbformen:

Infinitiv:
lo­pen
PPP:
lo­pen
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik loop
du löpp­st
he/se/dat löpp­t
wi loopt
ji loopt
se loopt
Vergangen Tiet:
ik lööp
du lööpst
he/se/dat lööp
wi lö­pen
ji lö­pen
se lö­pen
Perfekt:
ik bün lo­pen
du büst lo­pen
he/se/dat is lo­pen
wi sünd lo­pen
ji sünd lo­pen
se sünd lo­pen
Kunjunktiv:
ik leep
du leepst
he/se/dat leep
wi le­pen
ji le­pen
se le­pen
Imperativ:
loop!
loopt!

Etymologie:

Utwickelt ut:
ooltsassisch: hlōpan, ‚lopen‘
oolthoochdüütsch: lōpen, ‚lopen‘