snu­ven op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈsnuːm̩/
Verb
Sülven: snu·ven
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
luut ut de Nees utaden
düütsch:
Bispelen:
[1] He müss man bloot een Trapp hoogstiegen, do füng he al dat Snuven an.
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
de Nees putzen
düütsch:
[3]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
mit de Nees wat insugen
nedderlandsch:
engelsch:
düütsch:
Bispelen:
[1] As dat rutkamen is, dat he Kokain snüfft, do hett he sien Job verloren.
[4]
Randwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
sik ümkieken, söken
düütsch:
Bispelen:
[1] He snüfft överall in de Schäpp na wat to eten.

Verbformen:

Infinitiv:
snu­ven
PPP:
sna­ven
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik snuuf
du snüf­fst
he/se/dat snüf­ft
wi snuuft
ji snuuft
se snuuft
Vergangen Tiet:
ik snööf
du snööfst
he/se/dat snööf
wi snö­ven
ji snö­ven
se snö­ven
Perfekt:
ik heff sna­ven
du hest sna­ven
he/se/dat hett sna­ven
wi hebbt sna­ven
ji hebbt sna­ven
se hebbt sna­ven
Kunjunktiv:
ik snööf
du snööfst
he/se/dat snööf
wi snö­ven
ji snö­ven
se snö­ven
Imperativ:
snuuf!
snuuft!