dalge­ten op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈdɔːlˌɡɛɪ̯tn̩/
Verb
Sülven: dal·ge·ten
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
na ünnen geten
düütsch:
[2]
Randwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
rafgeten
de Regen von 'n Heven

Verbformen:

Infinitiv:
dalge­ten
PPP:
dalga­ten
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik geet dal
du gütt­st dal
he/se/dat gütt dal
wi geet dal
ji geet dal
se geet dal
Vergangen Tiet:
ik gööt dal
du göötst dal
he/se/dat gööt dal
wi gö­ten dal
ji gö­ten dal
se gö­ten dal
Perfekt:
ik heff dalga­ten
du hest dalga­ten
he/se/dat hett dalga­ten
wi hebbt dalga­ten
ji hebbt dalga­ten
se hebbt dalga­ten
Kunjunktiv:
ik gööt dal
du göötst dal
he/se/dat gööt dal
wi gö­ten dal
ji gö­ten dal
se gö­ten dal
Imperativ:
geet dal!
geet dal!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: dal + geten