dalsche­ten op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈdɔːlˌʃɛɪ̯tn̩/
Verb
Sülven: dal·sche·ten
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
afscheten, so dat dat dalfallt
düütsch:
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
mit groot Tempo raffallen
düütsch:
[3]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
mit groot Tempo sik von baven raf op wat störten
to’n Bispill von en Roovvagel
düütsch:

Verbformen:

Infinitiv:
dalsche­ten
PPP:
dalscha­ten
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik scheet dal
du schütt­st dal
he/se/dat schütt dal
wi scheet dal
ji scheet dal
se scheet dal
Vergangen Tiet:
ik schööt dal
du schöötst dal
he/se/dat schööt dal
wi schö­ten dal
ji schö­ten dal
se schö­ten dal
Perfekt:
ik heff dalscha­ten
du hest dalscha­ten
he/se/dat hett dalscha­ten
wi hebbt dalscha­ten
ji hebbt dalscha­ten
se hebbt dalscha­ten
Kunjunktiv:
ik schööt dal
du schöötst dal
he/se/dat schööt dal
wi schö­ten dal
ji schö­ten dal
se schö­ten dal
Imperativ:
scheet dal!
scheet dal!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: dal + scheten