vergahn op Plattdüütsch

Utspraak: /fəɾˈɡɔːn/
Verb
Sülven: ver·gahn
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
verdregen
düütsch:
Bispelen:
[1] De beiden köönt sik eenfach nich vergahn. Jümmer fangt se dat Strieden an.
[2] Pack sleiht sik, Pack vergeiht sik.

Verbformen:

Infinitiv:
vergahn
PPP:
vergahn
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik vergah
du vergeihst
he/se/dat vergeiht
wi vergaht
ji vergaht
se vergaht
Vergangen Tiet:
ik vergüng
du vergüngst
he/se/dat vergüng
wi vergüng­en
ji vergüng­en
se vergüng­en
Perfekt:
ik heff vergahn
du hest vergahn
he/se/dat hett vergahn
wi hebbt vergahn
ji hebbt vergahn
se hebbt vergahn
Kunjunktiv:
ik vergüng
du vergüngst
he/se/dat vergüng
wi vergüng­en
ji vergüng­en
se vergüng­en
Imperativ:
vergah!
vergaht!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: ver- + gahn