Utspraak op Platt: /ˈanˌbɾɪnɡn̩/
Verb
Sülven: an·brin·gen
[1]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
[2]
Opbowoortschatt
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
Bispelen:
Ik kunn mien Saak bi em nich anbringen.
[3]
Opbowoortschatt
plattdüütsch:
düütsch:
nedderlandsch:
engelsch:
Bispelen:
De Buur kunn sien Weten nich anbringen.

Verbformen:

Infinitiv:
anbringen
PPP:
anbröcht
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik bring an
du bringst an
he/se/dat bringt an
wi bringt an
ji bringt an
se bringt an
Vergangen Tiet:
ik bröch an
du bröchst an
he/se/dat bröch an
wi bröchen an
ji bröchen an
se bröchen an
Perfekt:
ik heff anbröcht
du hest anbröcht
he/se/dat hett anbröcht
wi hebbt anbröcht
ji hebbt anbröcht
se hebbt anbröcht
Kunjunktiv:
ik bröch an
du bröchst an
he/se/dat bröch an
wi bröchen an
ji bröchen an
se bröchen an
Imperativ:
bring an!
bringt an!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: an + bringen