ka­keln op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈkɔː·kəln/
Verb
Sülven: ka·keln
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
kreihn, gackern
nedderlandsch:
engelsch:
=
cackle
düütsch:
[3]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
brabbeln (von de Kinner)
düütsch:
[4]
Randwoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
blied ween un dat luut wiesen

Verbformen:

Infinitiv:
ka­keln
PPP:
ka­kelt
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik ka­kel
du ka­kelst
he/se/dat ka­kelt
wi ka­kelt
ji ka­kelt
se ka­kelt
Vergangen Tiet:
ik ka­kel
du ka­kelst
he/se/dat ka­kel
wi ka­keln
ji ka­keln
se ka­keln
Perfekt:
ik heff ka­kelt
du hest ka­kelt
he/se/dat hett ka­kelt
wi hebbt ka­kelt
ji hebbt ka­kelt
se hebbt ka­kelt
Kunjunktiv:
ik ka­kel
du ka­kelst
he/se/dat ka­kel
wi ka­keln
ji ka­keln
se ka­keln
Imperativ:
ka­kel!
ka­kelt!