klap­pen op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈklapm̩/
Verb
Sülven: klap·pen
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
en Toon as klapp maken, mit en klapp sluten
düütsch:
klappen
Bispelen:
[1] Hest du dor ok wat klappen höört?
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
so utgahn, as dat vörsehn is
düütsch:
Bispelen:
[1] Dat hett klappt!
[3]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
wat, wat an een Punkt oder an en Ass fast is, ümslagen
düütsch:
Bispelen:
[1] Klapp dat Book op!
[4]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
de Hann tohoophaun un so Bifall utdrücken
engelsch:
=
clap
düütsch:
Bispelen:
[1] As dat Theaterstück toenn weer, hebbt de Tokiekers all düchtig mit de Hann klappt.

Verbformen:

Infinitiv:
klap­pen
PPP:
klapp­t
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik klapp
du klapp­st
he/se/dat klapp­t
wi klapp­t
ji klapp­t
se klapp­t
Vergangen Tiet:
ik klapp
du klapp­st
he/se/dat klapp
wi klap­pen
ji klap­pen
se klap­pen
Perfekt:
ik heff klapp­t
du hest klapp­t
he/se/dat hett klapp­t
wi hebbt klapp­t
ji hebbt klapp­t
se hebbt klapp­t
Kunjunktiv:
ik klapp
du klapp­st
he/se/dat klapp
wi klap­pen
ji klap­pen
se klap­pen
Imperativ:
klapp!
klapp­t!