aftre­cken op Plattdüütsch

Utspraak: /ˈafˌtɾɛkn̩/
Verb
Sülven: af·tre·cken
[1]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
weggahn
düütsch:
Bispelen:
[1] De Boor keem an’t Huus ran un weer an de Mülltunnen togang. Aver as he mark, dat dor för em nix to freten in weer, dor is he wedder aftrocken.
[2]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
wat von wat wegtehn
engelsch:
düütsch:
Bispelen:
[1] Wi mööt dat Sofa en beten von’n Aven aftrecken, dat warrt ans to hitt.
[3]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
raftellen
nedderlandsch:
engelsch:
düütsch:
Bispelen:
[1] Wenn ik von hunnert achtig aftreck, denn heff ik twintig.
[4]
Opbowoortschatt
aktiv bruukt
plattdüütsch:
wat, wat üm wat is, wegmaken
düütsch:

Verbformen:

Infinitiv:
aftre­cken
PPP:
aftro­cken
ik
du
he/se/dat
wi
ji
se
Nutiet:
ik tre­ck af
du tre­ckst af
he/se/dat tre­ckt af
wi tre­ckt af
ji tre­ckt af
se tre­ckt af
Vergangen Tiet:
ik tre­ck af
du tre­ckst af
he/se/dat tre­ck af
wi tre­cken af
ji tre­cken af
se tre­cken af
Perfekt:
ik bün aftro­cken
du büst aftro­cken
he/se/dat is aftro­cken
wi sünd aftro­cken
ji sünd aftro­cken
se sünd aftro­cken
Kunjunktiv:
ik tre­ck af
du tre­ckst af
he/se/dat tre­ck af
wi tre­cken af
ji tre­cken af
se tre­cken af
Imperativ:
tre­ck af!
tre­ckt af!

Etymologie:

Sett sik tohoop ut: af- + trecken